سریال «بامداد خمار» در حالی به پایان فصل دوم خود نزدیک می‌شود که علاوه بر گسترش داستان اصلی رمان توسط نرگس آبیار که خوانندگان کتاب را شگفت‌زده کرده، شخصیت‌های جدید و متفاوتی را نیز معرفی می‌کند.

در قسمت‌های اخیر، مهران احمدی، بازیگر باتجربه، با نقش «افراسیاب» ظاهر شده است؛ شخصیتی که یادآور «شعبان استخوانی» است. احمدی، با وجود حضور کوتاه در این سریال، به دلیل تجربیات گسترده‌اش در دستیاری، بازیگری و کارگردانی، نقش افراسیاب را چنان پرورش داده که هر لحظه انتظار می‌رود این شخصیت مسیر داستان را تغییر دهد.

مهران احمدی از دسته بازیگرانی است که به خود متکی هستند و به حداقل قانع نمی‌شوند. سال‌ها فعالیت در سینمای نگاتیو باعث شده او تمایلی به خودنمایی نداشته باشد. در بازآفرینی یک لوطی حاشیه‌نشین، او ابتدا به خاطرات ماندگار مخاطبان از آثار علی حاتمی تکیه کرده و سپس با نگاه و لحنی دوپهلو – که مشخص نیست قصد ترساندن دارد یا همراهی – به افراسیاب شخصیت بخشیده است. نام «افراسیاب» نیز یادآور حاکم توران و دشمن ایرانیان است و در بهترین دکتر اینجا نمادی از یک ضدپهلوان به شمار می‌رود.

پیش از این، مهران احمدی در کنار محمدحسین قاسمی، تهیه‌کننده «بامداد خمار»، کمدی سیاسی «مصادره» را با قلم متفاوت علی فرقانی ساخته بود. این فیلم نه تنها بهترین تجربه کارگردانی خود احمدی بود، بلکه در کنار آثاری چون «ایران برگر»، «هیچ» و «گشت ارشاد»، یکی از برترین کمدی‌های سیاسی تاریخ سینمای ایران محسوب می‌شود. اکنون او نه تنها از ایفای یک نقش کاملاً فرعی در سریال قاسمی ابایی ندارد، بلکه با رویکردی ساده و بر اساس اصول کلاسیک – پرهیز از نوآوری بی‌مورد، دوری از اغراق و تکیه بر الگوهای امتحان پس‌داده – شخصیتی را خلق می‌کند که به اندازه کاراکترهای اصلی، همذات‌پنداری برانگیزاننده است. این شخصیت، علاوه بر یادآوری شعبان، می‌تواند رگه‌هایی از پهلوان اکبر بیضایی را نیز داشته باشد که همه از او می‌ترسیدند، اما خودش مرعوب توهمات تاریک بود.

در نهایت، افراسیاب نه کاملاً شعبان است و نه کاملاً اکبر؛ بلکه هم شعبان است و هم اکبر.